Bold bush
"Ze had een kaalgeschoren kut." Ik proest hard mijn bier uit. "Wat? Gadverdamme!" We zitten in een café. Wij, dat wil zeggen twee van mijn vrienden en ik. Mijn vrienden zijn jongens, want ik vind meisjes allemaal kuthoeren. We hadden net een gezellig en interessant gesprek over seks. Tot een van mijn vrienden met zijn perverse, guitige kop ging vertellen over zijn laatste kuthoer. En dan in het bijzonder over haar (niet aanwezige) haardos. Terwijl de andere jongen stiekem meegrinnikt en zijn bespuwde trui (mijn bier) bekijkt, ben ik vooral geshockeerd. Een kale kut? Een kale kut. Een kaalgeschoren kut. Dit gaat simpelweg mijn afgetrainde verstand te boven. Waarom vinden mannen dit seksueel opwindend? En waarom doen vrouwen dit? Waarom negeren wij collectief onze secundaire geslachtskenmerken, alsof ze niets betekenen? Want schaamhaar is een teken van seksuele rijpheid en volwassenheid. Het ontbreken hiervan is dus een duidelijk teken: neuk mij niet, ik ben nog maar een kindje! De link tussen het adoreren van een haarloos geval en een lichte vorm van pedofilie is snel gelegd. Zou dat het zijn? Gad-ver-damme. Waarom konden we niet gewoon blijven bij het simpele, oprechte beeld van de eerste kut die op tv verscheen? Getooid met een behoorlijk loofbos stond ze pontificaal in beeld. Leef en laat leven. Een kut zoals ie bedoeld is. Nee, men verwacht nu opeens dat we ons creatief gaan profileren, helse kriebels overleven en gebukt en gewapend met drie spiegels onszelf kaalplukken. En waarom zou je in godsnaam alles daar zo goed willen kunnen zien? (Ik heb eens gehoord van een onderzoek, dat jonge studenten een foto van een kut en van een open wond te zien kregen. Ze konden ze nauwelijks uit elkaar houden.) Ik heb het moeilijk. Is dit echt zo geaccepteerd? Ik besluit zelf van niet, ik vind het immers niet normaal en mijn mening is wet en de enige juiste. Dus ik confronteer een vriendin (ja natuurlijk heb ik ze wel). Terwijl ik geëmotioneerd de walging in mijn stem opvoer, begint ze een beetje te lachen. "Weet je het dan niet? Dat ben ik vast vergeten te vertellen. Ik ga een keer per maand naar een soort schaamhaarkapper, die harst het allemaal weg. Ja, je kut staat dan in brand, maar het is wel mooi glad. Ziet er goed uit, vind ik. Je moet natuurlijk wel een beetje een toonbare kut hebben. Niet van die saloondeurtjes, van die openhangende flappen. Dat is geen gezicht." Het is dus wel normaal. Ik ben niet normaal. Plotseling blijkt iedereen van onderen zo glad als een baby. Vriendinnen, vreemden, zelfs vrienden (mannen dus, ja mannen. Denk daar maar eens even over na). Ik ben in de minderheid. Help. Ik ben louter omsingeld door imitatie zevenjarige-geslachtsorganen! Ik zit zuchtend op mijn bed. Ik was me natuurlijk bewust van het feit dat er geen wildgroei mocht ontstaan, en heb alles altijd netjes binnen de perken gehouden. Beschaafd. Maar nu wordt er wel veel van me verlangd. Traag sta ik op en loop ik naar de badkamer. A girl's gotta do what a girl's gotta do. Ik ben altijd al bijzonder gevoelig geweest voor peer-pressure.
(75 reacties) Reageer >>
