Realcore
Rutger bezoekt een lezing in de Waag van intertnetpornoresearcher Sergio Messina en hoort welke gevolgen het net heeft gehad voor de pornografie.
De eerste pornofilms die ik zag waren de sofpornofilms die ’s avonds laat op SBS 6 en FOX werden uitgezonden aan het eind van de jaren ’90. Dit kon als ik alleen thuis was, maar dat gebeurde niet zo vaak zodat het er meestal op neerkwam dat ik ’s nachts naar één van de twee televisies in huis sneakte. Aan deze films met hun sympathieke verhaal en het over elkaar heen schuiven van aantrekkelijke dames en heren (terwijl er soms per ongeluk even een slap piemeltje tevoorschijn floepte) bewaar ik warme herinneringen.
Mijn eerste ervaringen met hardcore porno kreeg ik door een ander FOX-programma, Boven de 18. Hierin werden pornosterren geïnterviewd, puur als excuus om tussendoor korte stukjes uit hun films te laten zien. Niet veel later kregen we Canal Plus thuis en nu was ik helemaal bedorven. De dames en heren waren nog zwaarder opgepompt en het verhaal deed er helemaal niet meer toe. De lichaamssappen vlogen rijkelijk in het rond en niets was de vrouwen in deze films te dol. Ik was zo’n zestien jaar toen ik zelf voor het eerst met internetporno in aanraking kwam. Dat ging vaak weer een stapje verder, en was meestal nog wat ranziger, zeker als je het ranziger wilde. Kortom, ik dacht dat ik het allemaal wel gezien had in dit leven, qua porno. Tot ik afgelopen woensdag Sergio Messina’s lezing in de Waag in Amsterdam bezocht.
Sergio, een klein mannetje met een zwaar Italiaans accent, kaal hoofd en een ringbaardje, type John Malkovich, zat net als de meeste andere mannen wel eens op een zolderkamertje, met slechts het licht van zijn computerbeeldscherm op zijn gezicht, te surfen naar porno. Hij deed dit al vrij vroeg, in 1996, toen het internet nog volop in ontwikkeling was. Sergio werd benieuwd naar het hele internetpornowereldje en begon zich in te schrijven voor de meest uiteenlopende nieuwsgroepen. Hij bleef doorklikken waar anderen allang afgehaakt waren. Zo klikkend kwam hij tot de conclusie dat hij getuige was van een ware revolutie: de opkomst van de realcore, de huiskamerporno van het digitale tijdperk. Vroeger liet je de foto’s van je sexcapades liever niet bij de fotowinkel ontwikkelen. Tegenwoordig zet je ze gewoon op internet.
Messina komt direct sympathiek over en is ondanks zijn grote liefde voor het onderwerp geen viezerik. Hij start zijn lezing met een typisch plaatje uit de hardcore porno: een strakke dame met veel make up op pijpt een gespierde meneer terwijl je op de achtergrond een azuurblauwe zee ziet. De Italiaan drukt op een knop en het volgende beeld is een wat oudere vrouw met blote borsten en een buikje dat een beetje over haar panty valt. Ze kijkt vergenoegzaamd de camera in. ‘Zij is de pornoster van de toekomst,’ kondigt Messina aan. Ik voel dat mijn avondeten zich onrustig in mijn maag begint te bewegen. Messina laat enthousiast zien wat hij zo mooi vindt aan realcore: de kijkjes in de huiskamer. Hij wijst ons op de boekenkast naast haar, waar de volledige collectie van Scientology-grondlegger Ron L. Hubbard in staat. Details op de achtergrond in de vorm van kerstcadeaus, familiefoto’s, babyflesjes wijzen op de echtheid van wat we zien en dat is wat zo mooi is aan realcore. Het is échte seks, geen onverwezenlijkbare fantasie. Vaak maakt de man foto’s van zijn vrouw waardoor deze echt liefdevol naar ons, de camera, kijkt.
Natuurlijk biedt het internet ook ruimte aan de wat extremere varianten en ook deze onthoudt Messina ons niet. De fetisj. Je hebt mensen die geilen op de stof corduroy en zich daarin wikkelen, anderen raken opgewonden van audiobestanden met hikgeluiden, weer anderen stoppen hun lul tussen de veters van een schoen. Net als met muziek is er op internet alles te vinden, waardoor mensen die voorheen in hun eentje met hun lul in een schoen zaten nu acceptatie vinden en bijvoorbeeld met anderen methodes kunnen uitwisselen hoe je het beste je lul in een schoen kan doen (welke maat, nieuw of gebruikt, enz.). Messina moedigt ons aan om te lachen om de beelden, ‘maar bedenk je dat degene naast je misschien wel heel erg opgewonden raakt.’ Hij heeft speciale aandacht voor de man (die erg op Baantjer-acteur Piet Römer lijkt) die zijn site gewijd heeft aan het neuken van knuffelbeesten. ‘Natuurlijk is deze man een beetje raar. Maar ik denk dat hier niets mis mee is. Hij heeft zijn ding gevonden en ik weet zeker dat hij geen medewerkers uitscheldt op de zaak. Hij doet niemand kwaad, hij neukt gewoon zijn knuffelbeesten.’ Messina lijkt echt te geven om de mensen die hij laat zien. Dat is natuurlijk ook mogelijk door de tastbaarheid van deze ‘pornosterren’, door het gevoel dat ze echt iets met je delen. Hij heeft met meerdere van hen contact over de mail.
Het toonbeeld van digitale schoonheid zijn de tributes, volgens Messina. Een tribute werkt als volgt: je maakt een foto van je penis of –als vrouw- van jezelf in zaadvragende houding. Dit zet je vervolgens op een nieuwsgroep, mensen printen dat en plegen seksuele handelingen met de foto. Een vrouw likt bijvoorbeeld aan de penis-op-foto, een man komt klaar over het zaadvragende plaatje. Dit wordt vervolgens weer gefotografeerd en op de nieuwsgroep gezet. De ultieme digitale seks. Ik krijg nu echt zure oprispingen van de klodders sperma, maar snap zijn punt wel. De enorme interactie tussen mensen heeft iets koddigs, als een buurtfeest. Feedback is essentieel in de realcore. Soms beschrijven mensen hun lichaam helemaal met teksten, als een wandelend reclamebord. Een vrouw vraagt om negers, er staat een pijl naar haar vagina met ‘nigga’s only’ erbij geschreven. Alles wat hij laat zien is zo echt, je bent er bij. Dat is niet altijd leuk, maar wel heel anders dan traditionele porno. Van passief naar actief. Aan het einde van zijn praatje herhaalt hij nog één keer de opmerking dat deze mensen niet lelijk zijn, ‘ze zijn zoals wij.’
Teruglopend naar huis denk ik na over Messina’s woorden. Mensen willen geen hardcore, ze willen realcore. Maar willen mensen niet altijd geprikkeld worden op een manier die ze zelf niet kunnen? Is een utopisch verlangen niet eigen aan de mens? Hij maakte veelvuldig vergelijkingen met muziek. De realcore-revolutie (in 2002 bestond 50% van de porno uit realcore) is vergelijkbaar met een situatie waarin grotendeels muziek van onbekende bands gedownload zou worden. Maar waarom zal dat nooit gebeuren? Omdat die muziek van veel mindere kwaliteit is dan die van de gerenommeerde bands. Slechte muziek zal nooit populair worden. Hoe kan het dan dat dit met porno wel gebeurd is? Misschien omdat porno geen kunst is. Het is iets rauwers, het spreekt tot onze driften in plaats van tot onze verbeelding. Daarom mag het lelijk zijn. Dat is in zekere zin ook weer mooi, zoals Messina aanstipt en vele mensen zullen het met hem eens zijn. Ik weet in ieder geval dat ondanks het boeiende avondje met Messina de realcore zich niet voor me gewonnen heeft. Ik snap zijn punt wel, maar tot mijn grote spijt spreken lelijke vrouwen vooral tot mijn misselijkheid, hoezeer ze ook ‘ons’ zijn. Ook bekruipt me het gevoel dat je ook binnen grenzeloosheid grenzen moet stellen, zo paradoxaal als dat klinkt. Moet alles kunnen? Ik krijg behoefte aan een terugkeer naar de eerste keer dat ik op mijn tenen de trap af liep, nog onbedorven op weg naar gekreun en gewrijf van mooie mensen.
(39 reacties) Reageer >>
