De Blauwe Plank
Keer op keer proberen hippe dertigers van snelle reclamebureaus het weer: jongeren bereiken. Soms lukt het, maar vaak slaan ze de plank helemaal mis.
Daarom reikte Spunk op woensdag 13 april de Blauwe Plank uit aan de creatieven die verantwoordelijk zijn voor de de meest tenenkrommende jongerencampagne van 2004.
Winnaar
CJP
Bureau: Headline
Creatie: Rob Sikkink, Oncko Stuiveling
De aantrekkelijkheid van Birgit Schuurman, Ali B en Sander Foppele bij elkaar moet het suffe imago van CJP opkrikken in een drietal commercials. Zoals je misschien wel weet: CJP is dat pasje dat al jaren ongebruikt je portemonnee dikker maakt. De misvatting die ten grondslag ligt aan deze campagne: van een BN’er nemen jongeren alles aan. Terwijl wij ook wel weten dat we een schnabbelende beroemdheid voor ons hebben en dat geen woord gemeend is. De reclamemakers hebben besloten exact de tekst te gebruiken die CJP had doorgefaxt. Een prima manier om de opdrachtgever tevreden te houden, maar tegelijkertijd een belediging voor de kritische jonge reclamekijker. Het resultaat is een campagne waarin Birgit Schuurman op een quasi populair toontje blaat over de geneugten die CJP biedt. En gepraat is saai, vooral als het een lesje culturele betrokkenheid is van Birgit Schuurman, die zoals ze zelf meteen toegeeft ‘te oud!’ is. Rookmachines, alle mogelijke camerastandpunten en panische montage: niets kan de filmpjes redden. Rap als oppepmiddel voor een matige reclame faalt ook hier. Tegen de tijd dat Sander op z’n allerchillst ‘Check it out!’ roept, zijn wij allang weggezapt.
Nationale Hoorstichting
Creatie en regie: Raffiek William (Kalanos), Theo Nabuurs (Mental Television)
Productie: Kalanos en Mental Television
‘Een commercial voor jongeren, laten we Mental Theo vragen om hem te maken!’ Dat moet de gedachte zijn geweest waaruit deze commercial is ontstaan. Helaas heeft Theo niet zoveel verstand van commercials, laat staan van rappers, muziek, humor, camera’s, kleding of jongeren. Het resultaat is een filmpje met Def Rhymes. Wie? Def Rhymes ja, die rapper die in een ver verleden een hitje had met het nummer ‘Doekoe’. En waarom? Omdat je met raps jongeren kunt bereiken. Zo’n rapper uit de vorige eeuw maakt deze toch al gedoemde commercial nog treuriger. Het filmpje is een voorbeeld van de misvatting dat voorlichting alleen werkt als je de boodschap kinderlijk verpakt. Een commercial zonder geluid had veel meer indruk gemaakt. Je bent het vast al vergeten, maar de commercial gaat over iets van de Nationale Hoorstichting, niet over een cd-release van Def Rhymes of een nieuwe ringtone.
BreakOut
Bureau: XXS
Creatie: Anouk van Hemert, Gertjan Kuijenhoven
Het jongerentijdschrift BreakOut wilde de lezers enthousiast maken voor een setje strijkstickers. Maar omdat ze zelf ook wel begrepen dat niemand daarmee gezien wil worden strijkt een dwarse puber een sticker op het overhemd van haar vader. Kattenkwaad dus. Of, zoals verteld aan de opdrachtgever: rebellie, waar de jonge doelgroep dol op is. Je gezicht vertrekt als je deze treurnis ziet. Een goedkoop decor is vaak nog wel te compenseren met een sterke inhoud, maar in dit geval is alles verkeerd gedaan. ‘Hé jij daar!’ schreeuwt een rauwe mannenstem als het giechelende beugelbekje haar rebelse meesterplan heeft uitgevoerd, ‘BreakOut!’. Afstotelijk geschreeuw begeleid door even afstotelijke gitaarherrie bij een goedkope commercial met slechte acteurs en een jammerlijke pay-off: nu met TE VETTE strijkstickers! Een mooi voorbeeld van irritante imitatie-jongerentaal.
AXE viral campagne voor AXE touch
Creatie: ‘waarschijnlijk’ Alex Stil van internet-advertentiebureau Reddion (meer info bij GeenStijl)
Commercials voor AXE vormden altijd het hoogtepunt van een reclameblok. De boodschap: gebruik AXE en je hebt meer seks. Door te zorgen voor een fijne hoeveelheid lekkere wijven op televisie bleef AXE een sterk merk, ondanks de vieze luchtjes. Helaas stinkt AXE nu meer dan eerst. Voor het nieuwe luchtje AXE Touch was een prachtige commercial gemaakt, die elke mannelijke reclamekijker blijft boeien. AXE vond het nodig om deze commercial te introduceren met een nieuwe reclametechniek: viral marketing. Om het AXE-filmpje alvast populair te maken op internet voordat het op televisie zou komen werd een weblog in elkaar geflanst. Hierop verwees een ‘populaire jongere’ naar deze AXE-commercial ‘vol lekkere wijven’. De verwachting was dat het filmpje op deze manier snel en goedkoop bekendheid zou krijgen als iets nieuws en spannends. Geenstijl.nl ontmaskerde de fakers. De jongere die een hypje in gang had moeten zetten bleek net als zijn weblog volledig nep te zijn. Zoals gehoopt, ontstond er wel ‘buzz’, maar dan met een negatief karakter. Knap om een campagne te verpesten als je zo’n mooie commercial hebt. Reclamemakers die doen alsof ze jongeren zijn mogen natuurlijk niet op veel waardering rekenen. Fakers zijn losers. Dat weet iedereen.
Crazy Frog
Jamba/Jamster
Creatie: Erik Wernquist (animatie), Daniel Malmedahl (geluid)
De grootste reclame-irritatie van het jaar moet wel de Crazy Frog zijn. Het beest heette in de oorspronkelijke animatie op internet niet voor niets ‘the annoying thing’. Deze neurotische kikker wordt door velen diep verafschuwd en was misschien juist daarom in eerste instantie een enorm succes. Het gaat hier dan ook niet om een pretentieuze campagne die gefaald heeft, maar om een collectieve ergernis. Als je het duivelse beest op zijn imaginaire tweetaktbrommer voor het eerst ziet is het behoorlijk aanstekelijk. Dan is het monstertje nog wel te verdragen en heeft het iets geinigs. Maar je hoort hem overal, in de snackbar, op de radio, op straat, op internet, vluchten is onmogelijk. Door de continue blootstelling aan het karakteristieke geluid van the Crazy Frog is het net of het beest je hoofd inkruipt en daar voortdurend scheten laat, ronkt en krijst. Was de kikker ooit nog wel een beetje grappig, door de totale overkill moet je er nu niet meer aan denken om de kikker ook nog als ringtone op je telefoon te horen.
(49 reacties) Reageer >>
