Kankerlijers
Ik haat mensen die vinden dat je niet met kanker mag schelden. Van die goed opgevoede vioolspelende meisjes, die zodra het woord kanker valt met dat vervelende belerende toontje zeggen: "Dat mag je niet zeggen, daar is mijn tante aan overleden." Nog meer haat ik mensen die met kanker schelden. Dat is zo'n tachtig procent van de gehele bevolking. Die mogen van mij allemaal de kanker krijgen. Mijn tante is namelijk overleden aan kanker. En ik vind behoorlijk krankzinnig dat het woord kanker, na het woord ik en het woord Jamai het meest uitgesproken woord van Nederland is. En ook niet dat het woord nog zo vaak als medisch woord wordt gebruikt, zelfs dokters gebruiken het enkel nog om hun zeurende klanten mee uit te schelden. Het schelden met kanker is net als de ziekte: als er een persoon verkankerd is, dan zaait het zich uit tot iedereen verkankerd is.
Op de dag dat we mijn tante hadden begraven, liep ik na de begrafenis met mijn moeder hand in hand door een steeg op weg naar huis. Er stond een beetje duister figuur in de steeg. Op het moment dat wij langsliepen werd hij overvallen door razernij. Een grote onverstaanbare woordenstroom kwam uit zijn mond, maar om elke zin hoorde ik het KANKER daar luid en duidelijk boven uit knallen. Toen we de steeg uit waren zei ik tegen mijn moeder: "Misschien heeft die man ook iemand aan kanker verloren en wou hij dat aan ons duidelijk maken." Mijn moeder keek me aan en zei ernstig: "Ik denk het niet Jan, die man was gewoon aan het schelden." Vanaf dat moment heb ik plechtig gezworen nooit het woord kanker als scheldwoord in mijn mond genomen.
Maar het schelden met kanker was al een beetje uitgezaaid bij ons op de basisschool. Als iemand een knikker liet vallen hoorde je al regelmatig "kankerzooi!" over het schoolplein galmen. In het begin keek ik dit met lede ogen aan, maar uit respect voor mijn tante vond ik dat ik iets moest doen. Ik wist dat vertellen dat mijn tante daar aan dood was gegaan zoiets is als vertellen waar het knopje zit waarmee ze je prothese-arm er af kunnen halen. Je hebt ze dan namelijk je zwakke plek in handen gegeven. Een betere methode leek mij om telkens als ik iemand het woord hoorde zeggen diegene een keiharde vuiststoot in zijn gezicht te geven. Dat bleek een effectieve methode, vooral als ik het op meisjes en hele kleine kinderen toepastte. Toen ik het een keer probeerde bij een grote neger, ben ik hardhandig naar de wc gesleurd waar hij me eerst keihard in mijn kloten getrapt heeft, om me vervolgens met mijn hoofd in de wc-pot neer te zetten. Ik wou de uitzaaiingen in mijn basisschool tegengaan met een soort bestrijding die valt te vergelijken met een chemokuur. Maar zelfs de zwaarste bestrijding slaat vaak niet aan.
Op de middelbare school heb ik een tijdje overwogen mij aan te sluiten bij de Bond tegen het Vloeken. Of ik niet maar beter helemaal kon stoppen met schelden. Ik zat in een crisis. Vloeken en schelden dat is een voorwaarde om te overleven. Hoe harder je scheldt, hoe verder je komt. Ik kwam dus niet zo ver. Ik had zelf wel leuke andere woorden bedacht en ik schold mensen wel eens uit voor puskut, zaadhoer of anusneuker. Maar als je het moet opnemen tegen mensen die elk moment gore kankertyfusmongool naar je hoofd kunnen slingeren, dan heb je eigenlijk bij voorbaat verloren. Dat is het vieze en het geniepige van schelden met kanker, het klinkt zo verdomd lekker. De keuzes die ik had waren als volgt. Of me dus bij de Bond tegen het Vloeken aansluiten. Of mijn principes aan de kant zetten en het hard tegen hard spelen. Ik zit nu niet bij de Bond tegen het Vloeken. De uitzaaiingen hebben mij nu ook bereikt. Met pijn in mijn hart rolt het woord nu ook wel eens uit mijn mond. Valt het dan niet te stoppen? Welke wonderdokter kan ons nog genezen?
(83 reacties) Reageer >>
