Jackpot
Ik las het in de metro op weg naar mijn werk. "Amerikaanse loterij reikt prijs uit van 300 miljoen dollar." Driehonderd miljoen dollar, dat is driehonderd miljoen euro, dat is 600 miljoen gulden en dan zelfs nog wat meer! Dat is een leven lang niks doen, alles hebben wat je maar hebben wilt en vooral: nooit meer hoeven werken. Is dat niet geweldig? Ergens in Amerika was iemand nu vast heel erg gelukkig. Mijn lot uit de loterij was dat ik meteen aan de slag kon bij de thuiszorg, toen ik bij de telemarketing was ontslagen. Voor 8,31 euro per uur boodschapjes doen voor zielige oude vrouwtjes, waarom niet? En dus zit ik daar weer op m'n knieën de badkamervloer van mevrouw Schweitzer te schrobben, terwijl deze, nonchalant in de deuropening leunend, voor de derde keer die dag begonnen is aan haar epos over De Oorlog. "En toen de Duitsers kwamen riepen we: 'Liechten aus! Liechten aus!' Want anders..." Anders werden de huizen gebombardeerd, we weten het nou wel. "Mevrouw Schweitzer, ik ben klaar." "Aha, mooi zo jongmens, dan mag je nu een kopje thee voor mij zetten, dan het hele huis stofzuigen en daarna de WC schoonmaken." En ergens in Amerika was iemand nu vast heel erg gelukkig. Werken is niks. Het was al snel dat ik dat doorhad. Voor mijn allereerste baantje ging ik rozen plukken in de kassen. Elke ochtend om vijf uur opstaan, een uur lang fietsen, en dan tot vier uur 's middags tussen plattelandsjongeren en illegale allochtonen, je de mouwen uit het zweet plukken. Met overal die stekelige doorns, een griezel van een boerenbaas en als slagroom op het toetje ook nog een hevige concurrentiestrijd onder het personeel. Na een een week heb ik ontslag genomen. Daarna heb ik flyers uitgedeeld op de markt, van huis tot huis kaarten verkocht voor het goede doel, koffie rondgebracht in het bejaardentehuis, afgewassen, meegeholpen in een keuken, glazen opgehaald, geserveerd, telefonisch enquêtes gehouden en dus schoongemaakt bij oude oma's. Zo erg als die eerste keer is het niet meer geworden, maar echt leuk is anders. Werken is niks, maar helaas je moet wel. Want geld is alles, of in elk geval veel. En ergens in Amerika was iemand nu vast heel erg gelukkig. Werken is niks. En daarom moet je goed je best doen op school, zodat je later werk krijgt dat je leuk vindt. Maar zelfs het allerleukste baantje tot nu toe, schrijven voor Spunk, is soms helemaal zo leuk nog niet. Niet als het moet, niet als het je baantje is. Niet als je om twaalf uur 's ochtends met een kater wakker wordt, zoals vandaag, en je herinnert dat je voor twee uur nog een column moet schrijven. Met lekker lopende zinnen, een enigzins herkenbaar onderwerp (maar niet zo herkenbaar dat je alleen maar reacties krijgt "oh, wat herkenbaar!") en natuurlijk een conclusie, die echt een conclusie is. Da's nog een heel gepuzzel en puzzelen is niet leuk. Niet als het moet. Niet als het je baantje is. Niet als je een kater hebt, want als je een kater hebt, dan wil je in bed blijven liggen en Oprah Winfrey kijken, met een misselijkmakende sigaret. Ergens in Amerika was iemand nu vast heel erg gelukkig. Werken is niks, die driehonderd miljoen dollar is alles. Alle nieuwste technische snufjes, eindelijk een computer met internet, eindeloos lang bellen, een grachtenpand in Amsterdam, een appartement in New York, elke week op vakantie, elke dag uiteten, nooit meer opruimen en schoonmaken, nooit meer naar school, nooit meer alles uit de kast halen voor 10 eurocent fooi, gewoon in bed blijven als je dat wilt. Alles hebben wat je hebben wilt, zonder er iets voor te hoeven doen, wat wil je nog meer? Niks, want je hebt alles al. En als je alles hebt, wat doe je dan nog? Niks, ik ken mezelf. Alles hebben is elke dag tot 2 uur uitslapen, elke dag weer Oprah Winfrey kijken, niks meer leren, niks meer lezen, nooit meer dronken op de fiets naar huis filosoferen over m'n column van de volgende dag, nooit meer dromen over wat ik later worden zal, geen enkel doel meer te bereiken, want ik ben er al. Driehonderd miljoen dollar, dat is helemaal zo leuk nog niet. Van driehonderd miljoen dollar word je nutteloos. Driehonderd miljoen dollar, dat is eigenlijk maar niks. En ergens Nederland besefte iemand: Ik mag hier nu wel hangen boven die godvergeten wc-pot van die ouwe zeikerd, maar ooit zal ik uitgroeien tot de grootste regisseur/schrijver/acteur/rockster/kunstenaar die Nederland ooit heeft gekend. Ooit, maar nu nog niet. Als dat geen lot uit de loterij was. En ergens in Nederland was iemand best nog wel gelukkig.
(28 reacties) Reageer >>
