Singapore: Obsessies
Laatst leidde ik mijn vader rond in het centrum van Singapore, toen de weg plotseling versperd werd door een enorme mensenmenigte. Een grote groep Chinees-Singaporezen stond te gillen en te juichen voor een oude man die in twee minuten tijd een hele ui probeerde te verorberen. Pas toen ik de groep dicht genaderd was, kwam ik er achter wat er precies gaande was. Voor geld werden mensen uitgedaagd om bepaalde handelingen uit te voeren. Ze kregen hun beloning alleen als ze die naar voldoening hadden uitgevoerd. Een soort Now or Never, maar dan in het klein. In plaats van honderden guldens ging het hier om slechts tien dollar.
De arme man stond kokhalzend op het podium na zijn laatste hapje ui en stak zijn hand uit om het geld in ontvangst te nemen. De presentatrice weigerde omdat hij volgens haar een stukje op de grond had laten vallen. De man, geobsedeerd door zijn tientje, bukte zich om het stukje in zijn mond te proppen zodat hij zijn prijs alsnog in ontvangst kon nemen.
Ok, zal men wel denken, weliswaar een beetje vreemd, maar nog acceptabel. Het kan echter nog gekker. Toen ik naar mijn kamergenote keek, werd haar blik dromerig terwijl haar gedachten afdwaalden naar de wedstrijd waar ze twee dagen eerder in Australië aan had meegedaan. De hoofdprijs bestond uit een auto; degene die hem het langste kon blijven aanraken mocht hem mee naar huis nemen. Iedereen mocht meedoen, spelregels waren er niet.
Van de dertig personen waarmee de wedstrijd van start ging, vielen de eerste tien binnen het eerste uur af. Na twee uur waren er nog vijftien Australiërs over. De ene toerist die het erop had gewaagd lag er ook al uit. De anderen hadden het opgegeven omdat ze een sanitaire stop moesten doen of het begaven van de dorst. In het vierde uur viel er een kandidaat in de verzengende hitte flauw, maar de echte diehards (waaronder mijn kamergenote) hielden stug vol. Het weer betrok en de overgebleven kandidaten keken elkaar hoopvol aan, want een hevige stortbui zou zijn tol eisen. Na een half uur regen waren er nog negen kandidaten over. Drie vrouwen waren weggerend om hun kapsel te redden.
Mijn kamergenote vond dit hele proces echter te lang duren dus besloot ze het te versnellen. Ze sloop stilletjes dichter naar de volgende kandidaat toe, die haar vanuit haar ooghoek aan zag komen. Toen ze zich omdraaide was het te laat, mijn over het algemeen o zo lieve kamergenote trapte keihard op haar tenen, gaf haar een elleboogstoot en duwde het andere meisje bij de auto vandaan. Toen waren het er nog maar acht.
Ze schuifelde verder naar de volgende man die zo schrok van de gevaarlijke blik in de ogen van dit kleine meisje dat ook hij even de auto losliet. De overgebleven kandidaten hadden inmiddels in de gaten wat er gebeurd was en gingen met elkaar op de vuist, intussen proberend om alsnog vast te blijven houden aan de auto. Mijn kamergenoot klom bovenop de wagen, maar werd er vanaf gesleurd en raakte betrokken bij het vuistgevecht. Zo kwam het dat ze met een blauw oog en talloze schrammen terugkwam naar Singapore.
Eens per jaar wordt er een soortgelijke wedstrijd in Singapore gehouden. De hoofdprijs dit jaar was een lelijk klein groen doch (natuurlijk) gratis autootje. Uren in de rij staan als iets gratis te verkrijgen valt, is hier niets ongewoons. Men wacht niet alleen geduldig, maar belt gelijk alle vrienden. Gratis monsters van de nieuwe ‘whitening cream’ op Orchard laat je niet aan je neus voorbijgaan. Door weer en wind, zon en regen, zodra het woord gratis er aan te pas komt, is geen opoffering voor de Singaporees te groot. Een Singaporees zal zijn leven geven of het nou gaat om een gratis auto of tien dollar, zo ook mijn kamergenote.
(17 reacties) Reageer >>
